Lifestyle

Afgelopen weken

In 1 van de eerste berichten die ik plaatste vertelde ik over al het ziek zijn en het gedoe erom heen. Afwisselen van elkaar en uit eindelijk nog een ziekenhuis bezoek voor Fay. Dat laatst genoemde heeft nogal impact gehad op haar maar ook op ons als gezin.

In het begin wist ik het echt niet… Komt dit ooit nog wel goed. Ja oke een peuter puber probeert uit. I know. Dit is niet normaal. Maar wat is wel normaal? De constante gesprekken die ik met mezelf maakte. Ik werd er echt niet gezelliger op en wist ook niet meer hoe ik Fay op het goede spoor kon houden. Alles werkelijk alles was gewoon weg of overspoelt met ander gedrag wat we totaal niet herkende van ons mini mensje.

Gelukkig heb ik mijn therapie groep en kon ik mijn twijfels, eenzame gesprekken met mezelf, gedachtes en natuurlijk het normale feit delen. Toen heb ik op een gegeven moment maar aan de bel getrokken. Want of zij draait door of ik ben klaar om opgenomen te worden. Ik kon niet meer.

Ik kreeg de tip om het terug te koppelen naar het ziekenhuis en het bij hun neer te leggen. Dit klonk als een grote stap, maar wel 1 die ik zeker moest maken. Dus ik trok mijn stoute schoenen aan en belde het ziekenhuis. Want immers had ik nu toch al een kind wat niets meer van ons wou aannemen. Dus echt iets verliezen kon eigenlijk al niet meer.

Gelukkig begrepen ze de ernst van het probleem en namen ze mij ook ontzettend serieus. Oke eerst was het allemaal wat vaag want ja we hebben geen kinderarts tot ons toegewezen gekregen wij zien alleen een dienstdoende arts op de SEH. Dit maakte het verhaal uitleggen nog wel even lastig. Maar goed na wat telefoontjes en afwachten kreeg ik toch het telefoontje van een dienstdoende kinderarts en die luisterde nogmaals naar mijn verhaal en vond dat we snel actie moesten ondernemen. Als in de week erna mochten we al op bezoek bij de kinderpsycholoog.

Na even een kort overleg besloten we tijdens het eerste gesprek Fay niet mee te nemen. Zo kon het gesprek in alle rust plaatst vinden en werd het voor haar niet meteen een groot probleem. De uitslag… EMDR (trauma therapie).

in het kort en in Jip en Janneke taal: een therapie vorm die ervoor zorgt dat de heftige traumatische gebeurtenis op een andere plek in de hersenen word opgeslagen waardoor het trauma niet meer op de voorgrond ligt en hierdoor ruimte is voor beter gedrag en een rustiger hoofd.

We hebben er nu 3 sessies opzitten. Merken we al iets? Ja Fay is een stuk rustiger, haar drift buien zijn nu tenminste echt normaal ipv buiten proportie, haar taal gebruik gaat ineens vooruit, ze slaapt weer alleen en op normale tijden. Je zou bijna zeggen dat de rust weer is teruggekeerd in huis. We zijn er nog niet maar het voelt gewoon weer een beetje gezellig in huis.

Geef een reactie